عسجدی مروزی
درگذشته ۴۳۲ هجری قمری، مرو
زندگی‌نامهٔ عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در اشعار خود آنان را مدح نموده است. عسجدی از شاعرانی است که در فتح «سومنات» به دست سلطان محمود، قصیده‌ای در تهنیت ساخته که آن قصیده در کتاب‌های تراجم ضبط شده و مشهور است. وفات او در سال ۴۳۲ ه.ق ذکر نموده‌اند. از اشعار او جز چند قصیده و مقداری اشعار پراکنده چیزی باقی نمانده است.
آثار عسجدی
شعرهای عسجدی
- شمارهٔ ۷۶ - از چکامه ای — خسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
- شمارهٔ ۷۳ - این بیت بسیار شیوا نیز از غزلی است — گر بدی آنکس که زی توام بفکندی
- شمارهٔ ۷۷ - قصیده فتح خوارزم — خجسته دولت عالی همین کرد ای ملک پیمان
- شمارهٔ ۷۸ - تغزل — ساقی به آبگینه بغداد در فکند
- شمارهٔ ۷۵ - در مدیحه گوید — درم در کف تو بنزع اندرست
- شمارهٔ ۷۹ - وله — همان کز سگی زاهدی دیدمی
- شمارهٔ ۷۴ - وله — من زارتر گریم همانا که او
- شمارهٔ ۸۰ - تمنای شاعر — گر زانکه مرا فلک دهد مال فره
- شمارهٔ ۸۱ - در طلب استغفار گوید — از شرب مدام و لاف مشرب توبه
- شمارهٔ ۸۲ - وله — بردار درشتی ز دل خصم بنرمی
- شمارهٔ ۸۳ - وله — تا پای نهند بر سر حران
- شمارهٔ ۸۶ - وله — گر شوم بودتی بغلامی بنزد خویش
- شمارهٔ ۸۴ - وله — ز آن در مثل گذشت که شطرنجیان زنند
- شمارهٔ ۸۸ - از قطعه ای — کلکش چو مرغکی است دو دیده پر آب مشک
- شمارهٔ ۸۵ - وله — ستبره بدند عاشقان بساق و میان
- شمارهٔ ۸۷ - در هجو قریع الدهر از شعرای معاصر خود گوید — هجا کردست پنهان شاعران را
- شمارهٔ ۹۲ - وله — جلب کشی و همه خان و مانت پر جلب است
- شمارهٔ ۸۹ - از قصیده ای — تا روم ز هند لاجرم شاها
- شمارهٔ ۹۳ - قطعه — گفتم همی چه گوئی ای هیز گلخنی
- شمارهٔ ۹۰ - رباعی — هم ساده گلی، هم شکری هم نمکی
- شمارهٔ ۹۴ - مثنویات — چو آمد گه زادن زن فراز
- شمارهٔ ۹۱ - قطعه — یکی اژدهای دمنده چو بادی
- شمارهٔ ۹۵ - قطعه هزلیه — چو کودک سر فرود آرد به حجره بر سر حمدان