عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- بخش ۶۴ - نامهٔ خسرو به شاپور — بنام آنکه جان را زونشان نیست
- بخش ۶۲ - آمدن فرّخ بترکستان بطلب گل — بگفت این وز پیش شاه برخاست
- بخش ۶۱ - رسیدن نامۀ گل بخسرو — الا ال عندلیب شاخ بینش
- بخش ۶۶ - رسیدن خسرو و گل با هم و رفتن به روم — زمانی بود گل چون ماه در میغ
- بخش ۶۳ - آگاهی یافتن شاپور از آمدن فرّخ و گلرخ و گرفتاری گل و گریختن فرّخ — بشب فرخ چو مرد کاروانی
- بخش ۵۹ - آغاز نامۀ گل بخسرو — به صدره نامه‌ای آغاز کردم
- بخش ۶۵ - رزم خسرو با شاپور — بآخر کار حرب آغاز کرد او
- بخش ۶۰ - در صفت موی — الا ای موی مشکین رنگ آخر
- بخش ۶۸ - از سر گرفتن قصّه — الا ای ترجمان نفس گویا
- بخش ۷۰ - در وفات قیصر و پادشاهی جهانگیر — چنین گفت آنکه پیر راستان بود
- بخش ۶۷ - باز رفتن بسر قصّه — الا ای پیک راه بی نهایت
- بخش ۶۹ - سپری شدن کار خسرو — چنین گفت او که کرد از وی روایت
- بخش ۷۱ - در خاتمت کتاب گوید — الا ای شاهباز ساعد شاه
- مقدمه — بسم اللّه الرّحمن الرّحیم
- بخش ۲ — مر او را در جهان بس عاشقانند
- بخش ۱ — یکی پیری مرا آواز می‌داد
- بخش ۳ — طریق فقر دان راه سلامت
- بخش ۸ — بگویم با تو سری ای سخندان
- بخش ۷ — مسلمانی بود راه شریعت
- بخش ۶ — بگویم با تو تا حق را که دیده است
- بخش ۵ — ز حال قاضی و مفتی چه پرسی
- بخش ۱۰ — کسی از زهد و تقوی شد مسلم
- بخش ۹ — بدان کانسان کامل انبیا بود
- بخش ۴ — چه شد منصور مأمور شریعت