عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- بخش ۱۳ - در بیان نمایش و روش و کشش — کسی کو صاحب این درد باشد
- بخش ۱۰ - در بیان ایمان و اسلام — از ایمانست اصل جمله ای یار
- بخش ۷ - در شرح عشق فرماید — عجب مرغیست مرغ عشق جانا
- بخش ۸ - در شرح نفس فرماید — نباید بود ازو غافل زمانی
- بخش ۱۴ - درونش از دو عالم فرد باشد — لباس زاهدان و رنگ پوشان
- بخش ۹ - نباید بود ازو غافل زمانی — بدان ای دل اگر هستی تو عاقل
- بخش ۱۲ - در بیان مرد دین و شرح پیر فرماید — چو دولت همنشین مرد باشد
- بخش ۱۱ - در بیان و شرف علم فرماید — شرف از علم حاصل کن تو جانا
- بخش ۱۵ - در بیان خرقه ارادت فرماید — نخستین قسم را گویند ارادت
- بخش ۱۷ - در بیان رعایت ادب فرماید — اساس راه دین را بر ادب دان
- بخش ۱۶ - در بیان ریاضت فرماید — یکی دلقی و دو نان و سجاده
- بخش ۲۰ - در تحقیق مقامات اهل سلوک — مراد رهروان در فعل و طاعات
- بخش ۱۸ - در بیان نصیحت و نگاهداشت صحبت — ز عهد خویش داد خویش بستان
- بخش ۲۲ - در بیان نیستی و «موتواقبل ان تموتوا» — چو در بند خودی افتاد بنده
- بخش ۱۹ - در تحقیق صحبت فرماید — بپای عشق باید رفتن این راه
- بخش ۲۱ - در بیان اقسام اهل ایمان — نخستین عام وانگه خاص باشد
- بخش ۲۶ - در بیان مواظبت بریاضت و چهار اربعین و کیفیت آن — مربّی باید ای جان اندر این راه
- بخش ۲۹ - در اربعین ثالث فرماید — سیم را چونکه خواهی کرد آغاز
- بخش ۳۰ - در بیان دستور اربعین رابع — چو کردی اربعین دیگر آغاز
- بخش ۲۷ - در دستور اربعین اول فرماید — چو کردی اربعین اول آغاز
- بخش ۲۸ - در بیان اربعین ثانی — پس آنگه ساز و ترتیب سفر کن
- بخش ۲۳ - در تحقیق و بیان ارواح خاص الخاص — در آن شب خواجهٔ ما شد بمعراج
- بخش ۲۴ - در توحید و در بیان آنکه باب توبه نبندد که موجب ختم ولایت نباشد — خداوند جهان دانای اکبر
- بخش ۲۵ - در بیان قوتهای معنی — کند تقریر اهل این معانی