عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- بخش ۱۲ — تو ناجی را نمی‌دانی ز هالک
- بخش ۱۷ — حقیقت بحر کل دریای نور است
- بخش ۱۵ — تو لذات جهان و حشمتش دار
- بخش ۱۸ — ز حال نوح و کشتی بازگویم
- بخش ۱۶ — بگویم با او سر عدل ای دوست
- بخش ۱۴ — بگویم با تو از احوال گردون
- بخش ۱۳ — علوم دین بگویم با تو ای یار
- بخش ۱۱ — محمد چون ز پیش خلق برخاست
- بخش ۲۳ — بود هادی دین بی شک پیمبر
- بخش ۲۲ — حقیقت اولیا خورشید راهند
- بخش ۲۶ — بگویم بهر تو ای مرد دانا
- بخش ۱۹ — مسلّم گشت او را ملک و خاتم
- بخش ۲۰ — بگویم احتساب احوال با تو
- بخش ۲۱ — عوام الناس را احوال بسیار
- بخش ۲۵ — ز مظهر گوئیم آگاه گردان
- بخش ۲۴ — بتو این سر مشکل باز گویم
- بخش ۲۷ — شنیدستم ز دانایان اسرار
- بخش ۲۸ — حقیقت علم و دانش علم دین است
- بخش ۶ - در بیان و شرح عقل فرماید — خرد شد کاشف سرّ الهی
- بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم — پناه من به حیّی کو نمیرد
- بخش ۲ - در نعت حضرت سید المرسلین(ص) — درود از حضرتش بر جان آن کس
- بخش ۵ - در شرح دل فرماید — بجدّ و سعی خود آن را طلب کن
- بخش ۴ - در توحید فرماید — امانت کلمهٔ توحید می‌دان
- بخش ۳ - آغاز سخن — تمامت طول و عرض آفرینش