عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۸۵۱ — چون روی بود بدان نکویی
- غزل شمارهٔ ۸۵۲ — ای آفتاب رویت از غایت نکویی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ — مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مرا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ — ندارد درد من درمان دریغا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ — ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ — سبحان قادری که صفاتش ز کبریا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ — خطاب هاتف دولت رسید دوش به ما
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ — اگر ز گلبن خلقش گلی به بار رسد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ — بس کز جگرم خون دگرگونه چکیده است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ — وقت کوچ است الرحیل ای دل ازین جای خراب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹ — بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ — هر دل که در حظیرهٔ حضرت حضور یافت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ — هرکه بر پستهٔ خندان تو دندان دارد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ — جانم ز سر کون به سودا در اوفتاد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ — غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ — چرخ مردم خوار اگر روزی دو مردم‌پرور است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ — ای در غرور نفس به سر برده روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ — دلی پر گوهر اسرار دارم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ — دم عیسی است که بوی گل تر می‌آرد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ — آنچه در قعر جان همی‌یابم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ — ای پرده‌ساز گشته درین دیر پرده در
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ — نه پای آنکه از کرهٔ خاک بگذرم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ — دلا گذر کن ازین خاکدان مردم خوار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ — ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنار