عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۸۳۱ — چو لبت به پسته اندر صفت گهر نبینی
- غزل شمارهٔ ۸۳۰ — هر روز ز دلتنگی جایی دگرم بینی
- غزل شمارهٔ ۸۲۸ — تا در سر زلف تاب بینی
- غزل شمارهٔ ۸۲۹ — به وادییی که درو گوی راه سر بینی
- غزل شمارهٔ ۸۳۲ — هرچه هست اوست و هرچه اوست توی
- غزل شمارهٔ ۸۲۷ — نگر تا ای دل بیچاره چونی
- غزل شمارهٔ ۸۳۴ — گر تو خلوتخانهٔ توحید را محرم شوی
- غزل شمارهٔ ۸۳۳ — ای لب گلگونت جام خسروی
- غزل شمارهٔ ۸۳۷ — جان به لب آورده‌ام تا از لبم جانی دهی
- غزل شمارهٔ ۸۳۵ — سرمست درآمد از سر کوی
- غزل شمارهٔ ۸۳۹ — زلف تیره بر رخ روشن نهی
- غزل شمارهٔ ۸۳۸ — آفتاب رویت ای سرو سهی
- غزل شمارهٔ ۸۳۶ — نگاری مست لایعقل چو ماهی
- غزل شمارهٔ ۸۴۰ — گه به کرشمه دلم ز بر بربایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۲ — منم و گوشه‌ای و سودایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۱ — ای راه تو را دراز نایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۴ — از غمت روز و شب به تنهایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۳ — ز عشقت سوختم ای جان کجایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۵ — دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودرایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۸ — دلا در راه حق گیر آشنایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۶ — سر برهنه کرده‌ام به سودایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۷ — ترسا بچه‌ای دیشب در غایت ترسایی
- غزل شمارهٔ ۸۴۹ — ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترسایی
- غزل شمارهٔ ۸۵۰ — رخ تو چگونه بینم که تو در نظر نیایی