عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- حکایت رفتن مصطفی بسوی غار و خفتن علی در بسترش — گر علی بود و اگر صدیق بود
- درخواست پیغمبر (ص) از پروردگار که کار امتش را به او سپارد — سید عالم بخواست از کردگار
- سخنی از رابعه — زو یکی پرسید کای صاحب قبول
- مجمع مرغان — مرحبا ای هدهدِ هادی شده!
- حکایت سیمرغ — ابتدای کار سیمرغ ای عجب
- حکایت بلبل — بلبل شیدا درآمد مستِ مست
- حکایت درویشی که عاشق دختر پادشاه شد — شهریاری دختری چون ماه داشت
- حکایت طوطی — طوطی آمد با دهان پر شکر
- گفتگوی خضر(ع) با دیوانه‌ای — بود آن دیوانهٔ عالی‌مقام
- قصه رانده شدن آدم از بهشت — کرد شاگردی سؤال از اوستاد
- حکایت طاووس — بعد از آن طاووس آمد زرنگار
- حکایت بط — بط به صد پاکی برون آمد ز آب
- عقیدهٔ دیوانه‌ای درباره دو عالم — کرد از دیوانه‌ای مردی سؤال
- حکایت سلیمان و نگین انگشتری او — هیچ گوهر را نبود آن سروری
- داستان کبک — کبک بس خرم خرامان در رسید
- داستان همای — پیش جمع آمد همای سایه‌بخش
- احوال سلطان محمود در آن جهان — پاک‌رأیی بود بر راه صواب
- حکایت باز — باز پیش جمع آمد سرفراز
- حکایت پادشاهی که سیب بر سر غلام خود می‌گذاشت و آن را نشانه می‌گرفت — پادشاهی بود بس عالی‌گهر
- گفتگوی مرد دیده‌ور با دریا — دیده‌ور مردی به دریا شد فرود
- حکایت بوتیمار — پس درآمد زود بوتیمار پیش
- حکایت مردی که پس از مرگ حقه‌ای زر او بازمانده بود — حقه‌ای زر داشت مردی بی‌خبر
- حکایت کوف — کوف آمد پیش چون دیوانه‌ای
- حکایت صعوه — صعوه آمد، دل ضعیف و تن نزار