عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۸۰۶ — ای ساقی از آن قدح که دانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۳ — ای حسن تو آب زندگانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۸ — خاک کوی توام تو می‌دانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۵ — ترسا بچه‌ای لولی همچون بت روحانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۴ — دردی است درین دلم نهانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۹ — کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی
- غزل شمارهٔ ۸۰۷ — به هر کویی مرا تا کی دوانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۰ — ز سگان کویت ای جان که دهد مرا نشانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۸ — هر زمان لاف وفایی می زنی
- غزل شمارهٔ ۸۱۷ — خال مشکین بر گلستان می زنی
- غزل شمارهٔ ۸۱۱ — ای هجر تو وصل جاودانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۳ — چارهٔ کار من آن زمان که توانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۵ — گفتم بخرم غمت به جانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۶ — ای گشته نهان از همه از بس که عیانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۴ — ترسا بچه‌ای به دلستانی
- غزل شمارهٔ ۸۱۲ — بس نادره جهانی ای جان و زندگانی
- غزل شمارهٔ ۸۲۲ — گه به دندان در عدن شکنی
- غزل شمارهٔ ۸۲۳ — هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنی
- غزل شمارهٔ ۸۲۴ — هر شبم سرمست در کوی افکنی
- غزل شمارهٔ ۸۲۱ — ای دل اندر عشق غوغا چون کنی
- غزل شمارهٔ ۸۲۶ — به سر زلف دلربای منی
- غزل شمارهٔ ۸۲۰ — گر نقاب از جمال باز کنی
- غزل شمارهٔ ۸۱۹ — خواجه تا چند حساب زر و دینار کنی
- غزل شمارهٔ ۸۲۵ — در همه شهر خبر شد که تو معشوق منی