فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۲۶ — ترک چشم تو بیاراست صف مژگان را
- غزل شمارهٔ ۲۷ — تا لعل تو باده داده یاران را
- غزل شمارهٔ ۲۹ — دادیم به یک جلوهٔ رویت دل و دین را
- غزل شمارهٔ ۳۱ — بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
- غزل شمارهٔ ۳۰ — در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را
- غزل شمارهٔ ۳۲ — من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را
- غزل شمارهٔ ۲۵ — جان به لب آمد و بوسید لب جانان را
- غزل شمارهٔ ۲۸ — به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را
- غزل شمارهٔ ۳۴ — جستیم راه میکده و خانقاه را
- غزل شمارهٔ ۳۵ — غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را
- غزل شمارهٔ ۳۷ — دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را
- غزل شمارهٔ ۳۶ — هر جا کشند صورت زیبای شاه را
- غزل شمارهٔ ۳۹ — آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را
- غزل شمارهٔ ۳۸ — آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را
- غزل شمارهٔ ۴۰ — کاش آن صنم آماده شدی جلوه‌گری را
- غزل شمارهٔ ۳۳ — چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را
- غزل شمارهٔ ۴۸ — ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما
- غزل شمارهٔ ۴۲ — هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا
- غزل شمارهٔ ۴۴ — آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما
- غزل شمارهٔ ۴۶ — خطت دمید از اثر دود آه ما
- غزل شمارهٔ ۴۵ — چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما
- غزل شمارهٔ ۴۳ — تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما
- غزل شمارهٔ ۴۱ — نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را
- غزل شمارهٔ ۴۷ — چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما