فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۵۵ — از جلوهٔ حسنت که بری از همه عیب است
- غزل شمارهٔ ۵۶ — عمری که صرف عشق نگردد بطالت است
- غزل شمارهٔ ۵۱ — اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها
- غزل شمارهٔ ۵۲ — پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب
- غزل شمارهٔ ۵۴ — دوش در آغوشم آمد آن مه نخشب
- غزل شمارهٔ ۵۰ — یار بی پرده کمر بست به رسوایی ما
- غزل شمارهٔ ۵۳ — اندوه تو شد وارد کاشانه‌ام امشب
- غزل شمارهٔ ۴۹ — ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما
- غزل شمارهٔ ۵۷ — هر گه آن خسرو زرین کمر از جا برخاست
- غزل شمارهٔ ۵۹ — بنشست و ز رخ پرده برانداخته برخاست
- غزل شمارهٔ ۵۸ — تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست
- غزل شمارهٔ ۶۱ — به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است
- غزل شمارهٔ ۶۲ — آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است
- غزل شمارهٔ ۶۰ — دی در میان مستی خنجر کشیده برخاست
- غزل شمارهٔ ۶۴ — طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است
- غزل شمارهٔ ۶۳ — یک اشارت ز تو بر قتل جهان بسیار است
- غزل شمارهٔ ۶۸ — کیفیت نگاه تو از جام خوش‌تر است
- غزل شمارهٔ ۶۹ — بار محبت از همه باری گران‌تر است
- غزل شمارهٔ ۷۰ — از دل سخت تو کز سنگ سیه سخت‌تر است
- غزل شمارهٔ ۷۲ — ترک چشمش که مست و مخمور است
- غزل شمارهٔ ۷۱ — تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراست
- غزل شمارهٔ ۶۵ — آن که مرادش تویی از همه جویاتر است
- غزل شمارهٔ ۶۶ — ساقی فرخنده پی تا به کفش ساغر است
- غزل شمارهٔ ۶۷ — دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است