قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۶۸ — هرچند کمال آدمی بسیارست
- شمارهٔ ۷۲ — ایام ز آرزو اگر دست تو بست
- شمارهٔ ۷۱ — هرچند که نفس درخور شمشیرست
- شمارهٔ ۷۵ — شیدایی عشق در جهان بسیارست
- شمارهٔ ۷۰ — آن کز ازلش به زهد و تقوی کارست
- شمارهٔ ۶۹ — طبع شررانگیز به شر مجبورست
- شمارهٔ ۷۳ — هرچند کمر به جستجو باید بست
- شمارهٔ ۷۴ — از باغ تو اند گر سمن، ور بیدست
- شمارهٔ ۷۹ — آن را که سری به عشق عالم‌سوزست
- شمارهٔ ۸۲ — ...........
- شمارهٔ ۷۷ — از درد نیافت ضعف بر چشمم دست
- شمارهٔ ۸۳ — قدسی همه کارت اثر نفس و هواست
- شمارهٔ ۸۱ — بر من ز تمنای دل کام‌پرست
- شمارهٔ ۸۰ — ای آن که ز پندار دلت بیزارست
- شمارهٔ ۷۶ — ای مرکز فیض ازل از روز نخست
- شمارهٔ ۷۸ — این پرده به روی دیده‌ام درد نبست
- شمارهٔ ۸۸ — نیشی که خورد بر دل مجروح کجاست
- شمارهٔ ۹۰ — آن دلبر ناپدید خودکام کجاست
- شمارهٔ ۸۵ — جان زنده بود به عشق و عشق تو به جاست
- شمارهٔ ۸۴ — آیند اگر به مصلحت با هم راست
- شمارهٔ ۸۶ — از نادانی، کس نفتد در کم و کاست
- شمارهٔ ۹۱ — ای صبح امید، آفتاب تو کجاست
- شمارهٔ ۸۷ — رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است
- شمارهٔ ۸۹ — مردم ز فراق منزل یار کجاست