قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۱ — در حضرت دوست انس جان را چه بقا
- شمارهٔ ۲۲ — هرگز نکشد مد طمع، خامه ما
- شمارهٔ ۲۳ — عاقل ز سراب، در گمان دریا
- شمارهٔ ۲۴ — عالِم که به جاهلش سوال است و جواب
- شمارهٔ ۲۵ — زین گونه که رشک داردم در تب و تاب
- شمارهٔ ۲۶ — بی پیر، مرید کی شود مست و خراب؟
- شمارهٔ ۲۷ — عاشق باشد ز شور خود مست و خراب
- شمارهٔ ۲۰ — بگذار چو آه، آسمان‌پویی را
- شمارهٔ ۲۹ — گیرم که ز اصل خود کند فرع، حجاب
- شمارهٔ ۳۰ — واعظ که خبر ندارد از جان خراب
- شمارهٔ ۳۵ — در فقر، ریاضت است باب از همه باب
- شمارهٔ ۳۱ — آن را که بزرگ است خرد در همه باب
- شمارهٔ ۳۲ — قدرت نشود بلند از علم کتاب
- شمارهٔ ۳۳ — تا کرد قضا بنای این دیر خراب
- شمارهٔ ۳۴ — ای تشنه فیض تو چه دریا چه سراب
- شمارهٔ ۲۸ — چندین به خرابی فلک چیست شتاب؟
- شمارهٔ ۴۲ — اشک آمده مصدر اثر در همه باب
- شمارهٔ ۳۶ — از مرحله کذب گذشتم به شتاب
- شمارهٔ ۳۷ — آمد ز ازل گوهر معنی کمیاب
- شمارهٔ ۴۳ — هرکس که کند از تو تمنای گلاب
- شمارهٔ ۳۸ — ای صبح ز فیض نفست عرش جناب
- شمارهٔ ۴۰ — وقت است اگر عنان سپاری به شتاب
- شمارهٔ ۴۱ — بر روی محیط است کف پای حباب
- شمارهٔ ۳۹ — چون ساخته شد کار جهان را اسباب