قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۹۸ — نوروز رسید و باده ناب خوش است
- شمارهٔ ۹۷ — قدسی غم عشق، هم‌نشین تو بس است
- شمارهٔ ۹۹ — چون شمع به سوختن کنی خوی، خوش است
- شمارهٔ ۹۲ — ای گلشن سودا، گل داغ تو کجاست
- شمارهٔ ۹۳ — دنیا افزون بود و گر کم، هیچ است
- شمارهٔ ۹۴ — جز ذکر خدا هر آنچه گویی هیچ است
- شمارهٔ ۹۵ — محرومی‌ام از صحبت احباب بس است
- شمارهٔ ۹۶ — گر عشق مرا شود خریدار بس است
- شمارهٔ ۱۰۱ — از مهر تو، مه ذره صفت رقاص است
- شمارهٔ ۱۰۰ — آن را که به مقصود رهی در پیش است
- شمارهٔ ۱۰۳ — نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای تازه جوان، کمان تندت به کف است
- شمارهٔ ۱۰۴ — هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است
- شمارهٔ ۱۰۶ — از مهر چه دم زنم، تو را معلوم است
- شمارهٔ ۱۰۵ — بدکار ز بیگانه و محرم خجل است
- شمارهٔ ۱۰۷ — تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
- شمارهٔ ۱۱۰ — جان در تن مرد، حجت یزدان است
- شمارهٔ ۱۱۱ — پرهیز ز درد، کار بی‌دردان است
- شمارهٔ ۱۱۲ — هرجا که جمال یار پرتوفکن است
- شمارهٔ ۱۱۳ — تا شاهد عشق تو در آغوش من است
- شمارهٔ ۱۱۴ — زاهد گوید که زهد و طامات به است
- شمارهٔ ۱۱۵ — از هر دو جهان مرا وصال تو به است
- شمارهٔ ۱۰۸ — جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
- شمارهٔ ۱۰۹ — در کشور هفت عضو دل سلطان است