قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۴۵ — ندیدم در چمن هرچند گردیدم سر خاری
- شمارهٔ ۴۷ — آمدی و حسرت وصلم ز دل برداشتی
- شمارهٔ ۴۹ — به خود هم رشک دارم در خیال سرو آزادش
- شمارهٔ ۴۶ — تا به کی بر لب به جای باده خون آرد کسی
- شمارهٔ ۴۸ — جایی که تویی نیست کسی را گذر آنجا
- شمارهٔ ۲ — گر دل نشود ز درد جانکاه جدا
- شمارهٔ ۱ — آنی تو که نیست در دعای تو ریا
- شمارهٔ ۳ — یا رب که فسانه مختصر کن ما را
- شمارهٔ ۹ — از بی‌هنری‌ست اینقدر داد مرا
- شمارهٔ ۱۱ — آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
- شمارهٔ ۵ — افسرده مکن چو تیره‌روزان خود را
- شمارهٔ ۶ — بیهوده مشو برق گیاه فقرا
- شمارهٔ ۴ — خواهی که کنی قبله سر کویت را
- شمارهٔ ۸ — چون منصب عاشقی فلک داد مرا
- شمارهٔ ۷ — گر یافته‌ای حقیقت عالم را
- شمارهٔ ۱۰ — گردون که به دیده خار افکند مرا
- شمارهٔ ۱۶ — باید به مدارا طلبید آن مه را
- شمارهٔ ۱۴ — عالم که اله آفریده‌ست آن را
- شمارهٔ ۱۵ — از بدنامی چه باک بدنامان را؟
- شمارهٔ ۱۹ — بردیم به چرخ آه شررناکی را
- شمارهٔ ۱۷ — کی قدر شود بلند هر کوته را؟
- شمارهٔ ۱۸ — با فقر چه قدر، دنیی و عقبی را؟
- شمارهٔ ۱۲ — طبعی که بود حریص مر عصیان را
- شمارهٔ ۱۳ — هرچند خرد جلوه دهد سامان را