قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۵۷۴ — ای دوست چرا در دل دیوانه نه ای
- شمارهٔ ۵۷۵ — عشق آن تو شد، تواش کجا می‌طلبی
- شمارهٔ ۵۷۷ — ای آن که کمر به جستن حق بستی
- شمارهٔ ۵۷۲ — ای جان و جهان، جهان و جان همه‌ای
- شمارهٔ ۵۷۶ — هرگز نشدم کام‌ور از مطلوبی
- شمارهٔ ۵۷۳ — ای عشق، حیات جاودان همه‌ای
- شمارهٔ ۵۷۹ — ای عشق جدا ز وصل یارم کشتی
- شمارهٔ ۵۷۸ — بگذار حدیث جزو و کل در مستی
- شمارهٔ ۵۸۲ — خشنود به مژده وصالم کردی
- شمارهٔ ۵۸۴ — خواهی که معزز و مکرم گردی
- شمارهٔ ۵۸۳ — ناصح به نصیحت چه پی ما گردی؟
- شمارهٔ ۵۸۵ — بد نیز مباش اگر نه خود به گردی
- شمارهٔ ۵۸۶ — چون باصره در عشق مجازی ماندی
- شمارهٔ ۵۸۰ — رنجورم و خسته‌دل، طبیبان مددی!
- شمارهٔ ۵۸۷ — گر زان که خرد بیخودی افزا بودی
- شمارهٔ ۵۸۱ — از دوری خود، بی پر و بالم کردی
- شمارهٔ ۵۸۸ — گر دونان را دست عطا می‌بودی
- شمارهٔ ۵۹۲ — گر شعر نگویم نه ز شعرم عاری
- شمارهٔ ۵۹۰ — با آن که خبر ز حال زارم داری
- شمارهٔ ۵۹۳ — از عالم اگر عمل نیاید باری
- شمارهٔ ۵۹۵ — در دست، ز صلح کل پشیزی داری
- شمارهٔ ۵۹۱ — ای غم نتوان گرفت هر دم یاری
- شمارهٔ ۵۸۹ — ای دل، ستم و جفای مردم دیدی؟
- شمارهٔ ۵۹۴ — از عشق بگو مقاله‌ای گر داری