جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۷۸ — بر آتش غم فتاده چون زلف توام
- شمارهٔ ۷۷ — دلخسته آنزلف چو چوگان توام
- شمارهٔ ۸۲ — من جمله زبان ز حرص چون بید شدم
- شمارهٔ ۸۰ — بی دیدن دوست دیدگانرا چکنم
- شمارهٔ ۷۵ — در هجر تو گفتم که ز جان میترسم
- شمارهٔ ۸۱ — من آتش دشمنان بباد انگارم
- شمارهٔ ۷۹ — در عشق تو تیره حال چون خال توأم
- شمارهٔ ۷۶ — در فرقت تو دلی پر از خون دارم
- شمارهٔ ۸۷ — گفتم در گوش اگر دهی راه سخن
- شمارهٔ ۸۸ — اکنون که فلک بقصد من بست میان
- شمارهٔ ۸۳ — بگذشت ز عشق دولت بی غمیم
- شمارهٔ ۹۰ — جز در سر زلف تو نیاساید جان
- شمارهٔ ۸۹ — دی وعده خلاف کردم ای عهد شکن
- شمارهٔ ۸۵ — از دور زمانه هیچ می ناسایم
- شمارهٔ ۸۶ — گفتم ز چه چون بوصل مقدور شوم
- شمارهٔ ۸۴ — ایدل نکنی تو زین فضولیها کم
- شمارهٔ ۹۵ — پیراهن و فوطه بر تن روشن تو
- شمارهٔ ۹۴ — تا چند کشیم جور عالم من و تو
- شمارهٔ ۹۷ — زین سان که منم به عشق در کیست بگو
- شمارهٔ ۹۶ — تا دست رهی گسست از دامن تو
- شمارهٔ ۹۱ — ای دل غم را نهاد باید گردن
- شمارهٔ ۹۸ — زلفی که همه سال دل و جان برد او
- شمارهٔ ۹۲ — نی رای تو بر سر عنایت کردن
- شمارهٔ ۹۳ — دل گر غم تو چنین خورد وای بر او