جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۲۸ — گفتی که دلم به وصل تو شاد و کش است
- شمارهٔ ۲۹ — صبر از دل ریش من همی بگریزد
- شمارهٔ ۳۰ — ای وصل تو شایسته چو عمر جاوید
- شمارهٔ ۳۱ — آن سنبل پست پر ز تابش نگرید
- شمارهٔ ۳۴ — خط تو گرش کسی بخط میخواند
- شمارهٔ ۳۲ — دانی سخنت شکسته چون می‌آید
- شمارهٔ ۳۳ — گفتم چو خطت برنگ موی تو شود
- شمارهٔ ۲۷ — آن یار جفا جوی وفادار شدست
- شمارهٔ ۳۶ — گفتم سخنی با تو و بد گفتم بد
- شمارهٔ ۳۸ — کار تو همه سرکشی و ناز بود
- شمارهٔ ۳۷ — زلفی که بر او بند و گره باشد صد
- شمارهٔ ۴۰ — گفتم که مرا چشم تو می پست کند
- شمارهٔ ۳۹ — هجران تو از دو چشم من خواب ببرد
- شمارهٔ ۴۱ — زان غالیه دان کزاو دلم خون آید
- شمارهٔ ۴۲ — جائی که غمت بقصد جان برخیزد
- شمارهٔ ۳۵ — گفتم می خوشگوار پیش آور زود
- شمارهٔ ۴۷ — آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
- شمارهٔ ۴۶ — گرچه ز تو بر دلم ستم میگذرد
- شمارهٔ ۴۸ — بر من غم عشق بینهایت برسید
- شمارهٔ ۴۹ — روزی که بر منت گذاری باشد
- شمارهٔ ۵۰ — جانا زمن سوخته به زین پرسند
- شمارهٔ ۴۳ — دردا که دلم زهجر خون خواهد شد
- شمارهٔ ۴۵ — هر کس که نشان آن لب و دندان دید
- شمارهٔ ۴۴ — حسن تو اگر چه خیمه بر ماه زند