جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۵۸ — هر دم ز توام غمی دگر باید برد
- شمارهٔ ۵۲ — تا کی ز توام جفای دلسوز رسد
- شمارهٔ ۵۳ — نه با تو مرا خلوت و جام می بود
- شمارهٔ ۵۵ — شاها بتو ایزد همه آفاق سپرد
- شمارهٔ ۵۱ — افسوس که شد جوانی و چیز نماند
- شمارهٔ ۵۴ — تا طره بدان روی دلارای افکند
- شمارهٔ ۵۶ — زین پس دل من بمهر یکتا نشود
- شمارهٔ ۵۷ — شبهای جهان مگر بهم پیوستند
- شمارهٔ ۵۹ — زاواز خوش تو عقل مدهوش شود
- شمارهٔ ۶۰ — ناگاه چنین کرانه جوئی که چه بود
- شمارهٔ ۶۱ — چون بیخبری از غمم ایماه چه سود
- شمارهٔ ۶۲ — یک شهر همیکنند فریاد و نفیر
- شمارهٔ ۶۳ — زینگونه که شد خوار و فرومایه هنر
- شمارهٔ ۶۴ — گفتم که چراست گرد آن تنگ شکر
- شمارهٔ ۶۶ — جانا نم دیده وتف سینه نگر
- شمارهٔ ۶۵ — تا من ز رخ خوب تو گشتم مهجور
- شمارهٔ ۶۸ — گفتی مگذر بکوی ما در زین پس
- شمارهٔ ۶۷ — ای روی تو را برده مه چرخ نماز
- شمارهٔ ۷۰ — زلفی که همی نهاد سر بر قدمش
- شمارهٔ ۷۴ — گفتم که بزلف در کجا دارم دل
- شمارهٔ ۶۹ — در جامه ازرق آن بت عشوه فروش
- شمارهٔ ۷۱ — آن ماه که آفتاب نامست رخش
- شمارهٔ ۷۲ — نادیده هنوز آن رخ غم پردازش
- شمارهٔ ۷۳ — یک بوسه زلعل خویش کم گیر و ببخش