جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۰ — بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت
- شمارهٔ ۳ — هر چند ز بهر چون تو جانانی را
- شمارهٔ ۹ — ای کشته چو من هزار در پای غمت
- شمارهٔ ۴ — یاری که دل من است مسکن او را
- شمارهٔ ۵ — ای دوست چنین مکن فرامشت مرا
- شمارهٔ ۶ — روییست چو ماه عنبرآمیز او را
- شمارهٔ ۸ — یکباره ز ما فلک فراغت دادت
- شمارهٔ ۷ — ای عشق چه دردی تو که درمانت نیست
- شمارهٔ ۱۱ — در راه دلم ز عشق تو صد دام است
- شمارهٔ ۱۳ — ای دیده دل ریش جگر خورده تست
- شمارهٔ ۱۲ — سوز دل من ز بهر بار غم تست
- شمارهٔ ۱۴ — با دلبر خود بکام دل گشتم جفت
- شمارهٔ ۱۶ — دلبر که ز من روی بعمدا بنهفت
- شمارهٔ ۱۵ — گر شرم همی از آن و این باید داشت
- شمارهٔ ۱۸ — دل قصد وصال دلکشی کرد و برفت
- شمارهٔ ۱۷ — هر چند که شد گرمی بازار تو سست
- شمارهٔ ۲۵ — بادم که وجود من بجز زحمت نیست
- شمارهٔ ۲۶ — در عشق اگر به زور و زر کار نکوست
- شمارهٔ ۲۱ — با تو سخنم ز باد بی سنگ ترست
- شمارهٔ ۲۰ — لعل تو ازان زمرد آورد نبات
- شمارهٔ ۱۹ — باسبلت سبز یارب آن لب چه لبست
- شمارهٔ ۲۲ — یک شب بمراد دل کسی شاد نزیست
- شمارهٔ ۲۳ — گفتم که چو فتنه چشم تو خفته بهست
- شمارهٔ ۲۴ — شیرین سخنم گرچه لطیف و نیکوست