جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۰۱ — در باغ شدم قصد سوی می کرده
- شمارهٔ ۱۰۰ — نا یافته شهرخی ز وصلش ناگاه
- شمارهٔ ۱۰۳ — دلدار کمان دلبری کرد به زه
- شمارهٔ ۱۰۴ — از بسکه همیکنم بشب ناله و آه
- شمارهٔ ۱۰۲ — گه تاب سر زلف مشوش میده
- شمارهٔ ۹۹ — دوشم چه شبی بود ز دل تاب شده
- شمارهٔ ۱۰۶ — در لطف به نکته سخن می مانی
- شمارهٔ ۱۰۵ — جانا تو چنین بجنگ با من زچه
- شمارهٔ ۱۰۷ — گر دسترسی به سیم و زر داشتمی
- شمارهٔ ۱۰۸ — ای دل اگرم امان جان بایستی
- شمارهٔ ۱۰۹ — بر زلف تو از گره نشان بایستی
- شمارهٔ ۱۱۱ — یک روز به طبع با رهی دم نزنی
- شمارهٔ ۱۱۰ — در ساخته بر غم من دیگر جای
- شمارهٔ ۱۱۲ — باز این دل سرگشته هجران پیمای
- شمارهٔ ۱۱۳ — بی دیدن من جان جهانم چونی؟
- شمارهٔ ۱۱۴ — ما را ندهد سپهر یک جرعه می
- شمارهٔ ۱۱۶ — ای بیش ز مه به نیکویی و کم نی
- شمارهٔ ۱۱۵ — نه چون رخ تو گلی بود یاسمنی
- شمارهٔ ۱۱۹ — تا چند دل آزاری و رخ برتابی
- شمارهٔ ۱۲۰ — خود از همه کار جور کردن دانی
- شمارهٔ ۱۲۲ — در حسن مماثلت به یوسف نکنی
- شمارهٔ ۱۱۸ — دی وعده خلاف آمد از آن آزردی
- شمارهٔ ۱۱۷ — گر روی چو مه ز من نهانی نکنی
- شمارهٔ ۱۲۱ — ای دوست اگر نصیحتم می شنوی