جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۴۳۹ — ماییم ز مشرب مغانه
- شمارهٔ ۴۴۶ — خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای
- شمارهٔ ۴۴۴ — چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای
- شمارهٔ ۴۴۰ — ای چو جان در دل من جا کرده
- شمارهٔ ۴۴۵ — چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی
- شمارهٔ ۴۴۱ — ای به بالا بلای جان همه
- شمارهٔ ۴۴۳ — تا چو قدح با دل پر خون نیی
- شمارهٔ ۴۴۲ — منم عاشق و بیدل و مبتلا
- شمارهٔ ۴۵۰ — ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی
- شمارهٔ ۴۵۴ — چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای
- شمارهٔ ۴۵۱ — تویی آن آفتاب عالم آرای
- شمارهٔ ۴۵۲ — آمدی و آتشم به خانه زدی
- شمارهٔ ۴۴۸ — بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی
- شمارهٔ ۴۴۷ — انت شمس البقا و غیرک فی
- شمارهٔ ۴۴۹ — فداک امی یا غایة المنی و ابی
- شمارهٔ ۴۵۳ — بر اوج حسن چون خورشید فردی
- شمارهٔ ۴۵۹ — به هر که هست چو شیر و شکر درآمیزی
- شمارهٔ ۴۶۰ — عشق تو منسوخ ساخت دفتر علامگی
- شمارهٔ ۴۶۲ — گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی
- شمارهٔ ۴۶۱ — بیا ای عشق پر غوغا که در هر جا فرود آیی
- شمارهٔ ۴۵۷ — بتابی بر همه چون ماه و از من روی برتابی
- شمارهٔ ۴۵۸ — جهانی تازه شد از فیض تو ای ابر نوروزی
- شمارهٔ ۴۵۵ — خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی
- شمارهٔ ۴۵۶ — همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی