جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۳۷ — آن شاخ گل که تازه بر و سایه پرور است
• شمارهٔ ۳۵ — روی خوش تو مطلع صبح صباحت است
• شمارهٔ ۳۹ — این کلبه نشیمن نیاز است
• شمارهٔ ۴۰ — به ابروان مه من در خم فلک طاق است
• شمارهٔ ۴۱ — جهد مل کن که باز عهد گل است
• شمارهٔ ۳۶ — امشب ز شغل شاعریم حال دیگر است
• شمارهٔ ۳۴ — گنج مراد را که بر او قفل ابتلاست
• شمارهٔ ۳۸ — تا آن ذقن ز خط شده گوی معنبر است
• شمارهٔ ۴۵ — بود بهار من آن روز اگرچه فصل دی است
• شمارهٔ ۴۶ — ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت
• شمارهٔ ۴۹ — بلبلا هر شب تو را این ناله های زار چیست
• شمارهٔ ۴۲ — چو در طریق ارادت نگار ما دودل است
• شمارهٔ ۴۷ — رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت
• شمارهٔ ۴۸ — همانا آیت سجده ست خط از مصحف رویت
• شمارهٔ ۴۳ — توسنت را رکاب ماه نو است
• شمارهٔ ۴۴ — واله عشق تو را تمییز خار از گل کی است
• شمارهٔ ۵۶ — از دو چشم تو مست بسیار است
• شمارهٔ ۵۷ — خط به گرد رخت درآمده است
• شمارهٔ ۵۱ — ما را به غم تو هیچ کم نیست
• شمارهٔ ۵۰ — حسنت از خط رونق دیگر گرفت
• شمارهٔ ۵۲ — کهن رواق فلک منزل اقامت نیست
• شمارهٔ ۵۳ — رخت خطی به مشک تر نوشته ست
• شمارهٔ ۵۴ — دلم نقطه درد افتاده است
• شمارهٔ ۵۵ — بیدلی را بلایی افتاده ست