خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۵۷ - فی مدح السلطان الاعظم جمال الدولة و الدین الشیخ ابواسحق طاب ثراه — بنوروزی بیا یارا بیارا اشتر و حجره
- شمارهٔ ۶۱ - فی مدح الصاحب الاعظم الاعدل الاکرم مستخدم ارباب السیف و القلم رکن الحق و الدین عمید الملک — ای خط سبز ترا عنبر و ریحان بنده
- شمارهٔ ۵۸ - فی مدح الصاحب الاعظم جلال الدین شاه الخوافی — فکند سبزه ز هر سو هزار زیلوچه
- شمارهٔ ۵۹ - فی مدح الامیر اعظم الاعدل الاکرم جلال الحق و الدنیا و الدین مسعود — ای آب نزد کلک تو تیغ اکاسره
- شمارهٔ ۵۴ - فی مدح امیر الاعظم الشهریار المعظم والی السیف و القلم خسرو غازی المنصور مبارز الحق و الدین محمد زید عدله و یصف الحمام — ای پیکر منور محرور خوی چکان
- شمارهٔ ۵۶ - فی مدح الصاحب السعید جلال الحق و الدین الخوافی طاب الله ثراه — زهی از درت آسمان را وظیفه
- شمارهٔ ۵۵ - فی مدح الصاحب الاعظم فخر الدولة و الدین التبریزی و یذکر ابتهاجه بصحة الوزیر العادل غیاث الدین محمد — چون سرخ گل بر آمد ازین سبز بوستان
- شمارهٔ ۶۰ - فی مدح السلطان الاعظم الخاقان الاعدل الاکرم حامی عبادالله حافظ بلاد الله المجاهد فی سبیل الله مظفر الدنیا و الدین خلیل خان — ای فلک را شمسه ی سقف شبستان یافته
- شمارهٔ ۶۲ - فی مدح المولی الاعظم خلاصة العترة النبویه زبدة آل المصطفویه حمید الملة و الدین ادام الله برکة انفاسه الشریفه — الا ای لعبت قدسی بیار آن راح ریحانی
- شمارهٔ ۳ - فی منقبة اسد الله الغالب علی بن ابیطالب علیه السلام — مرحبا ای نکهت عنبر نسیم نوبهار
- شمارهٔ ۷ - فی مرثیة ملک الاعظم ناصر الدنیا و الدین محمد بن البرهان — رنگ شفق نگر که چو خورشید روشنست
- شمارهٔ ۶ - فی مدح الصاحب السعید جلال الدین الخوافی طاب ثراه — ای خادم سنبل تو عنبر
- شمارهٔ ۲ - فی التوحید و النعت و مناقب الخلفاء الراشدین رضوان الله علیهم اجمعین — ای از تو پر گهر کف دریای پر خروش
- شمارهٔ ۵ - مخمس فی مدح ملک الاعظم خسرو السواحل نظام الدولة و الدین کیقباد الهرموزی طاب ثراه — بر آمد آن مه خورشید منظر از درگاه
- شمارهٔ ۱ - المسمط المثمن فی نعت النبی الامی العربی الهاشمی القرشی — صبحدم چون نوبت سلطان اختر می زدند
- شمارهٔ ۴ - فی مدح الملک الاعظم الاعدل الاکرم خسرو السواحل و البحار قطب الدنیا و الدین تهمتن کردانشاه الهرموزی — جرعه ئی خوردم و سرمست و خراب افتادم
- شمارهٔ ۹ - فی التهنیة قدوم الصاحب الاعظم تاج الحق و الدین العراقی طاب ثراه — مژده ی مقدم مخدوم جهان آوردند
- شمارهٔ ۸ - فی تهنیة بعید الفطر — ایکه زلفت شب قدرست و رخ زیبا عید
- شمارهٔ ۱۲ - فی مرثیة السلطان السعید الشهید ارپه خان و مدح الامیر جلال الدولة و الدین مهدی — ز دست این فلک گوژ پشت سفله پرست
- شمارهٔ ۱۱ - فی مدح الامیر الاعظم مظفر الدنیا و الدین صادون بیک طاب ثراه — چون پدید آمد ز زیر هفت چرخ مستدیر
- شمارهٔ ۱۰ - فی مدح الصاحب المعظم جمال الدین دیلم اصفهانی — پسته شکّری است آنک تو داری نه دهن
- شمارهٔ ۱۳ - فی مرثیة نوئین الاعظم غیاث الدین کیخسرو و ابیه قطب الدین محمود — از گنج دهر بهره بجز زخم مار نیست
- شمارهٔ ۱ - فی مدح الشیخ گرز الدین ابوالعباس رومی دامت دولته — بنده دارد بارگی بس نامدار و معتبر
- شمارهٔ ۲ - فی مذمة الفرس العضدیه — افتخار جهان مظفر دین