مولانا
زندگی‌نامهٔ مولانا
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
آثار مولانا
شعرهای مولانا
- غزل شمارهٔ ۳۴۶ — شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
- غزل شمارهٔ ۳۳۹ — سماع آرام جان زندگان‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۴۰ — دگربار این دلم آتش گرفته‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۴۳ — ز همراهان جدایی مصلحت نیست
- غزل شمارهٔ ۳۴۱ — بیا کامروز ما را روز عیدست
- غزل شمارهٔ ۳۴۴ — به جان تو که سوگند عظیمست
- غزل شمارهٔ ۳۴۲ — مرا چون تا قیامت یار اینست
- غزل شمارهٔ ۳۴۵ — بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۴۸ — صدایی کز کمان آید نذیریست
- غزل شمارهٔ ۳۴۷ — قرار زندگانی آن نگارست
- غزل شمارهٔ ۳۴۹ — مبر رنج ای برادر خواجه سخت است
- غزل شمارهٔ ۳۳۸ — سماع از بهر جانِ بی‌قرارست
- غزل شمارهٔ ۳۵۵ — در این خانه کژی ای دل گهی راست
- غزل شمارهٔ ۳۵۶ — تو را در دلبری دستی تمامست
- غزل شمارهٔ ۳۵۴ — ز میخانه دگربار این چه بویست
- غزل شمارهٔ ۳۵۹ — در این جو دل چو دولاب خرابست
- غزل شمارهٔ ۳۶۰ — ایا ساقی توی قاضی حاجات
- غزل شمارهٔ ۳۵۷ — چو آن کان کرم ما را شکارست
- غزل شمارهٔ ۳۵۸ — نگار خوب شکربار چونست
- غزل شمارهٔ ۳۵۱ — طبیب درد بی‌درمان کدام است
- غزل شمارهٔ ۳۶۱ — اگر حوا بدانستی ز رنگت
- غزل شمارهٔ ۳۵۳ — زهی می کاندر آن دستست هیهات
- غزل شمارهٔ ۳۵۰ — ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست
- غزل شمارهٔ ۳۵۲ — چو با ما یار ما امروز جفتست