سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — خوشخو شده بود آن صنم قاعده‌ساز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — نادیده ترا چو راه را کردم باز
- رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — آن کس که چو او نبود در دهر دگر
- رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — خواهی که ترا روی دهد صرف نیاز
- رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — اول تو حدیث عشق کردی آغاز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — از عشق تو ای صنم به شبهای دراز
- رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — هرگز دل من به آشکارا و به راز
- رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — بازی بنگر عشق چه کردست آغاز
- رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — درد دلم از طبیب بیهوده مپرس
- رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — ای در سر زلف تو صبا عنبر بیز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — آسیمه سران بی‌نواییم هنوز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — ای گلبن نابسوده او باش هنوز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — شب گشت ز هجران دل فروزم روز
- رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
- رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — عقلی که همیشه با روانی دمساز
- رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — بر چرخ نهاده پای بستیم هنوز
- رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — بادی که بیاوری به ما جان چو نفس
- رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — ای گشته دل و جان من از عشق تو لاش
- رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس
- رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — ای تن وطن بلای آن دلکش باش
- رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
- رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — ای چون هستی برده دل من به هوس
- رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — ای من به تو زنده همچو مردم به نفس
- رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — اندر طلبت هزار دل کرد هوس