سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — چون نزد رهی درآیی ای دلبر کش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — با سینهٔ این و آن چه گویی غم خویش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — ای عارض گل پوش سمن پاش تو خوش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — با من ز دریچه‌ای مشبک دلکش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — ای برده دل من چو هزاران درویش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — نی آب دو چشم داری ای حورافش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — می بر کف گیر و هر دو عالم بفروش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — هر چند بود مردم دانا درویش
- رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — گه در پی دین رویم و گه در پی کیش
- رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — از عشق تو ای سنگدل کافر کیش
- رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — دی آمدنی به حیرت از منزل خویش
- رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — آراست بهار کوی و دروازهٔ خویش
- رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — معشوقه دلم به آتش انباشت چو شمع
- رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — از یار وفا مجوی کاندر هر باغ
- رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — نیکوتری از آب روان اندر باغ
- رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — در راه تو ار سود و زیانم فارغ
- رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — بر سین سریر سر سپاه آمد عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — جز من به جهان نبود کس در خور عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — تا دید هوات در دلم غایت عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — تحویل کنم نام خود از دفتر عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — جز تیر بلا نبود در ترکش عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — نادیده من از عشق تو یک روز فراغ
- رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — ای بیماری سرو ترا کرده کناغ