سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۳۶۹ — گفتم که ببرم از تو ای بینایی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۰ — ای سوسن آزاد ز بس رعنایی
- رباعی شمارهٔ ۳۶۸ — چون نار اگرم فروختن فرمایی
- رباعی شمارهٔ ۳۶۶ — در حسن چو عشق نادرست آمده‌ای
- رباعی شمارهٔ ۳۶۵ — هر چند به دلبری کنون آمده‌ای
- رباعی شمارهٔ ۳۷۱ — تا تو ز درون وفای او می‌جویی
- رباعی شمارهٔ ۳۶۴ — تا نقطهٔ خال مشک بر رخ زده‌ای
- رباعی شمارهٔ ۳۶۷ — خشنودی تو بجویم ای مولایی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۲ — غم کی خورد آنکه شادمانیش تویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۳ — بیزار شو از خود که زیان تو تویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۴ — مردی که برای دین سوارست تویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۹ — با خصم تو از پی تو ای دهر آرای
- رباعی شمارهٔ ۳۷۷ — روشن‌تر از آفتاب و ماهی گویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۵ — چون حمله دهی نیک سوارا که تویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۶ — خود ماه بود چنین منور که تویی
- رباعی شمارهٔ ۳۷۸ — جایی که نمودی آن رخ روح‌افزای
- رباعی شمارهٔ ۳۸۴ — صد چشمه ز چشم من براندی و شدی
- رباعی شمارهٔ ۳۸۳ — شب را سلب روز فروزان کردی
- رباعی شمارهٔ ۳۸۲ — در پیش خودم همی کنی آنجابی
- رباعی شمارهٔ ۳۸۵ — ای رفته و دل برده چنین نپسندی
- رباعی شمارهٔ ۳۸۰ — در عشق تو ای شکر لب روح افزای
- رباعی شمارهٔ ۳۸۶ — ای دل منیوش از آن صنم دلداری
- رباعی شمارهٔ ۳۸۷ — در هر خم زلف مشکبیزی داری
- رباعی شمارهٔ ۳۸۱ — خود را چو عطا دهی فراوان مستای