سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — از دیده درم خرید روی تو شدیم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — ما شربت هجر تو چشیدیم و شدیم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — کاری که نه با تو بی‌نظام انگاریم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — مانندهٔ باد اگر چه بی‌پا و سریم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — زان یک نظر نهان که ما دزدیدیم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — تا ظن نبری که از تو آگاه‌تریم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — با خوی بد تو گرچه در پرخاشیم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — ای روی تو پاکیزه‌تر از کف کلیم
- رباعی شمارهٔ ۳۰۲ — هستیم ز بندگیت ما شاد ای جان
- رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — قلاشانیم و لاابالی حالیم
- رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — قائم به خودی از آن شب و روز مقیم
- رباعی شمارهٔ ۳۰۳ — اکنون که ز دونی ای جهان گذران
- رباعی شمارهٔ ۳۰۴ — عقلی که خلاف تو گزیدن نتوان
- رباعی شمارهٔ ۳۰۵ — یک شب غم هجران تو ای جان جهان
- رباعی شمارهٔ ۳۰۶ — گه سوی من آیی از لطیفی پویان
- رباعی شمارهٔ ۳۰۷ — آزار ترا گرچه نهادم گردن
- رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — تا با خودی ارچه همنشینی با من
- رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — گه بردوزی به دامنم بر دامن
- رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — گر شاد نخواهی این دلم شاد مکن
- رباعی شمارهٔ ۳۰۹ — در بند بلای آن بت کش بودن
- رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — فرمان حسود فتنه‌انگیز مکن
- رباعی شمارهٔ ۳۱۰ — تا چند ز سودای جهان پیمودن
- رباعی شمارهٔ ۳۰۸ — اندر دریا نهنگ باید بودن
- رباعی شمارهٔ ۳۱۱ — ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس