عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- بخش ۷۳ - در بیان آن کس که دوستی را نشاید — دوست گر باشد زیانکار ای پسر
- بخش ۷۵ - در بیان صلۀ رحم و زیارت خویشاوندان — رو به پرسیدن بر خویشان خویش
- بخش ۷۲ - در فواید صحبت صالحان و اجتناب اهل ظلم — همنشین صالحان باش ای پسر
- بخش ۷۶ - در بیان فتوت — چیست مردی ای پسر نیکو بدان
- بخش ۷۷ - در بیان فقر و صحبت درویشان — فقر می‌دانی چه باشد ای پسر
- بخش ۷۹ - خاتمه الکتاب — هر که آرد این نصیحت‌ها بجای
- بخش ۷۸ - در بیان انتباه از غفلت — از خدای خویشتن غافل مباش
- بخش ۷۴ - در بیان رعایت یتیم و نصایح دیگر — بر سر بالین بیماران گذر
- بخش ۸ - جدا شدن آدم و حوا از یكدیگر — چون جدا شد آدم خاکی ز جفت
- بخش ۳ - در ذات و صفات — ذات چه بودجزو و کل با یکدگر
- بخش ۲ - نعت سید عالم علیه السلام — مهترین هر دو عالم مصطفاست
- بخش ۴ - برآمدن بر منبر وحدت از راه دل — یک زمان ای روح روحانی قدس
- بخش ۵ - حکایت استاد ترک و پرده‌بازی او — پرده‌بازی بود استادی بزرگ
- بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم — ابتدا برنام حی لایزال
- بخش ۷ - حكایت آدم علیه السلام — جزو و کل با یکدگر جمع آمدند
- بخش ۶ - در علو مرتبه انسان — ای نموده جسم و جان از کاینات
- بخش ۹ - در صفت كتاب گوید — گوش کن ای هوشمند راز بین
- بخش ۱۳ - در تقریر راه و تفسیر آن — هیچکس زین راه تقریری نکرد
- بخش ۱۶ - حكایت — بر لب دریا همی‌شد عارفی
- بخش ۱۰ - آغاز كتاب اشترنامه — یک دمی ای ساربان عاشقان
- بخش ۱۱ - حكایت مرد كر و قافله — بود وقتی در ره حج قافله
- بخش ۱۲ - حكایت شهباز و صیاد — شاه بازی بود پرها کرده باز
- بخش ۱۴ - حكایت عیسی علیه السلام با جهودان — چون جهودان از قضا عیسی پاک
- بخش ۱۵ - جواب عیسی علیه السلام سبیحون را — از یقینت این سخن را گوش دار