مجیرالدین بیلقانی
درگذشته ۵۸۶ هجری قمری، بیلقان
زندگی‌نامهٔ مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است در اشعار وی «مجیر» است و معاصرانش او را با همین عنوان یاد کرده‌اند. وی به دستگاه اتابکان آذربایجان اختصاص داشت و از سلجوقیان عراق، ارسلان بن طغرل سلجوقی را مدح گفت. در سال وفات شاعر اختلاف کرده‌اند. وفات او را هدایت به سال ۵۷۷ نوشته است و در منابع دیگر سال‌های دیگری مانند ۵۶۸، ۵۸۶، ۵۸۹ و ۵۹۴ ذکر کرده‌اند ولی با قراین موجود می‌توان ۵۸۶ را سال قریب به تحقیق برای فوت شاعر دانست. قبر او در مقبرةالشعرای تبریز است . دیوان مجیر قریب به پنج هزار بیت شعر دارد و مشحون است به قصاید عالی و غزل‌های لطیف و او را باید حقاً از شاعران نیکوسخن و خوش قریحۀ زمان شمرد. تأثیر سبک سخن خاقانی در غالب اشعار او مشهود است و با این حال مجیر از استاد خود ساده‌گوی‌تر است. چیرگی مجیر در ایجاد ترکیبات بدیع و مضامین نو و دلپذیر قابل توجه بسیار است.
آثار مجیرالدین بیلقانی
شعرهای مجیرالدین بیلقانی
- شمارهٔ ۳۳ — گفتم که به زیرکی تمامم
- شمارهٔ ۳۴ — منم آن کس که شادی را سر و کاری نمی‌بینم
- شمارهٔ ۳۷ — گلی کو کزان رنج خاری نیابی؟
- شمارهٔ ۳۸ — گر به عالم درد فرقت را همی درمان بدی
- شمارهٔ ۳۹ — حاصل روزگار می بینی
- شمارهٔ ۳۵ — ما را که سر آمد جهانیم
- شمارهٔ ۳۶ — خرمی رو در کشیدست از جهان
- شمارهٔ ۳۲ — مرا با آنکه با اقبال و با دولت سری دارم
- شمارهٔ ۴۰ — چه وقت موی سیپدست روز برنایی
- شمارهٔ ۴ — دعاگوی دیرینه مداح مجرم
- شمارهٔ ۳ — زهی باد بر تو و عکس حلمت
- شمارهٔ ۲ — شاها جمال طبلکی این زن وفاست کو
- شمارهٔ ۱ — جمال طبلکی! سگ بهتر از توست
- شمارهٔ ۶ — ای فرشته صفتی کز سر تعظیم و جلال
- شمارهٔ ۷ — بزرگ جهان خواجه شاه قدر
- شمارهٔ ۵ — صدر عالی اوحدالدین دام انعامه که هست
- شمارهٔ ۱۳ — ای آنکه لطیفه های طبعت
- شمارهٔ ۸ — به خدایی که بر میان قلم
- شمارهٔ ۱۵ — شاها بدان خدای که در دست قدرتش
- شمارهٔ ۹ — به خدایی که او به قدرت خویش
- شمارهٔ ۱۰ — نیکویی کن شها که در عالم
- شمارهٔ ۱۴ — صدرا! بدان خدای که مرغ ثناش را
- شمارهٔ ۱۲ — سپهر قدرا در قبضه کفایت تست
- شمارهٔ ۱۱ — زهی شکسته رواق سپهر نیلی را