عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — بردی دلم، ای ماهرخ بازاری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
- رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — نی کرده شبی بر سر کویت گذری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — چون در دلت آن بود که گیری یاری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — ای منزل دوست، خوش هوایی داری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — در عشق، اگر بسی ملامت ببری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — با یار به بوستان شدم رهگذری
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — آیا خبرت شود عیانم روزی؟
- رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — هم دل به دلستانت رساند روزی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — ای کاش! بدانمی که من کیستمی؟
- رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — از آتش غم چند روانم سوزی؟
- رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — گر شهره شوی به شهر، شرالناسی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — هر لحظه ز چهره آتشی افروزی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — چون خاک زمین اگر عناکش باشی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — ای کرده به من غم تو بیداد بسی
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — ای کرده غمت با دل من روی به روی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — گر مونس و همدمی دمی یافتمی
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — تو واقف اسرار من آنگاه شوی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — در عشق ببر از همه، گر بتوانی
- رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — هر بوی که از مشک و قرنفل شنوی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — حال من خستهٔ گدا می‌دانی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — گر من به صلاح خویش کوشان بدمی
- رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — گفتم که: اگر چه آفت جان منی