عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- بخش ۱۱ - اندر ابتدای کتاب — صاحبا، راز اندرون ز نهفت
- بخش ۹ - در نصیحت ملوک — گفت استاد عالم عاقل:
- بخش ۱۰ - حکایت — چون سکندر ز منزل عادات
- بخش ۸ - در مدح صاحب دیوان — حق تعالی میان هر عصری
- بخش ۱ - سر آغاز — حبذا عشق و حبذا عشاق
- بخش ۲ - مثنوی — عاشقان ره به عشق می‌پویند
- بخش ۳ - غزل — بی جمال تو، ای جهان افروز
- بخش ۴ - مثنوی — دل ما، چون چراغ عشق افروخت
- بخش ۵ - غزل — دل من، چون به عشق مایل شد
- بخش ۶ - مثنوی — آفت عاشقی نه از سر ماست
- بخش ۲ - غزل — ای ملامت کنان بی‌حاصل
- بخش ۳ - مثنوی — چون بدید این غزل بدین سان خوب
- بخش ۴ - غزل — ای ز روی تو آفتاب خجل
- بخش ۱ - سر آغاز — بود در کنج خانه صبح دمی
- بخش ۵ - مثنوی — آن غزال این غزل چو زیبا دید
- بخش ۱ - سر آغاز — آن غریبان منزل دنیی
- بخش ۳ - مثنوی — آنکه ایشان برو نظر کردند
- بخش ۵ - مثنوی — «انما العاشقون مذبوحون»
- بخش ۷ - مثنوی — هر که بر خوان این هوس خام است
- بخش ۶ - غزل — هر دلی کان به عشق مایل نیست
- بخش ۲ - غزل — جنت قرب جای ایشان است
- بخش ۴ - حکایت — بود معروف زاده‌ای عاقل
- بخش ۸ - حکایت — آن شنیدی که عاشقی جانباز
- بخش ۱ - سر آغاز — مطربا، نغمهٔ حزین بر دار