میرزاده عشقی
زاده ۱۳۱۲ – درگذشته ۱۳۴۳ هجری قمری، همدان
زندگی‌نامهٔ میرزاده عشقی
سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهم‌ترین شاعران عصر مشروطه به‌شمار می‌رود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی در توده مردم بهره گرفت. او را خالق اولین اپرای ایرانی می‌دانند.
آثار میرزاده عشقی
شعرهای میرزاده عشقی
- شمارهٔ ۳۰ - گل مولا — ای که هر خواسته دل، ز فلک می‌خواهی
- شمارهٔ ۲۹ - عشق و جنون — یاران عبث نصیحت بی‌حاصلم کنید
- شمارهٔ ۳۲ - شراب مرگ — بدان سرم که شکایت ز روزگار کنم
- شمارهٔ ۲۸ - عشق وطن — خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنم
- شمارهٔ ۳۳ - یکرنگی — با هر محیط، خویش، نه هم‌رنگ می‌کنم
- شمارهٔ ۳۴ - افطار عشق — دیده معطوف دهان غنچه دلدار کردم
- شمارهٔ ۳۱ - ماه دندان‌طلا — هر مراد و آرزویی، کاندرون قلب ماست
- شمارهٔ ۱ - آرزوی دل — مرا گر به جاوید؟ عمری دهند
- شمارهٔ ۲ - ابله ترین حیوانات — «بوآلو»، شاعر گویای مغرب
- شمارهٔ ۸ - نطق لرد معروف! — به لندن کرد نطقی، لرد معروف
- شمارهٔ ۹ - در نکوهش نوع بشر — به پندار دانای مغرب‌زمین
- شمارهٔ ۵ - در بزرگداشت فردوسی — این شنیدستم که عیسی، مرده‌ای را زنده کرد
- شمارهٔ ۳ - تأثیر سخن — شنیدم نویسنده ای در قدیم
- شمارهٔ ۷ - گلهای پژمرده — خری از گلستان باغی گذشت
- شمارهٔ ۶ - در ذم ناصر ندامانی — آنکو نموده است: استیضاح از جهان
- شمارهٔ ۴ - در صفحه غرب — بهارا به پاییز ما، دیده دوز
- شمارهٔ ۱۲ - ملت فروش — یکی را ز تن، جامه در دزدگاه
- شمارهٔ ۱۰ - نامه منظوم — مرحبا ای (کوهی) نیکو نهاد
- شمارهٔ ۱۱ - در هجو ضیاء الواعظین — چراغ الذاکرین، آن مرد جیغو
- شمارهٔ ۲ - آهن پرنده! — در قرن بیستم بشود، آدمی سوار
- شمارهٔ ۱ - چشمت کور! — خیال خواجگیت بود، بر تمام جهان
- شمارهٔ ۴ - خانه بیگانه! — امان از خویش را بی‌خانه دیدن
- شمارهٔ ۳ - عید خون — ای بشر! مظهر ظرافت شو
- شمارهٔ ۵ - روش ناپسند — ای دغل! با همه کس، ناکسی اظهار مکن