فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۷۹ — اگر ساغر دهد ساقی ازین دست
- غزل شمارهٔ ۷۸ — گفتم چه چاره سازم با عشق چاره‌سوزت
- غزل شمارهٔ ۷۳ — یک نظر مستانه کردی عاقبت
- غزل شمارهٔ ۷۲ — قد تجلی جماله جلوات
- غزل شمارهٔ ۷۶ — اگر راه یابم ببوم و برت
- غزل شمارهٔ ۷۷ — گل بنفشه دمیدن گرفت گرد عذارت
- غزل شمارهٔ ۷۴ — بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت
- غزل شمارهٔ ۷۵ — به کجا روم ز دستت به چه سان رهم ز شستت
- غزل شمارهٔ ۸۶ — بندهٔ او من و او خدای منست
- غزل شمارهٔ ۸۵ — مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست
- غزل شمارهٔ ۸۴ — آهنگ جانان کرد جان ای مطرب آهنگی بس است
- غزل شمارهٔ ۸۲ — ای که در راه خدایت چشم غیرت رهبرست
- غزل شمارهٔ ۸۷ — دلم پیوسته با مهرش قرین است
- غزل شمارهٔ ۸۱ — این تن ما از روان روشن ما روشنست
- غزل شمارهٔ ۸۰ — از عتاب تو پناهم خوی تست
- غزل شمارهٔ ۸۳ — یارب چمن حسن تو خرم ز چه آبست
- غزل شمارهٔ ۹۲ — لب برلبم نه ساقیا تا جان فشانم مست مست
- غزل شمارهٔ ۹۱ — گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست
- غزل شمارهٔ ۹۰ — کعبهٔ وصل تو پناه منست
- غزل شمارهٔ ۹۴ — نگارا در غمت جانم حزین است
- غزل شمارهٔ ۹۳ — شوریدگان عشق را ای مطرب آهنگ فناست
- غزل شمارهٔ ۸۹ — نه زلفست آن که دلها را کمندست
- غزل شمارهٔ ۹۵ — صحرا وباغ و خانه ندانم کجا خوش است
- غزل شمارهٔ ۸۸ — زمستان خراباتیم پند است