امیر حسینی هروی
درگذشته ۷۱۸ هجری قمری، غور
زندگی‌نامهٔ امیر حسینی هروی
رکن الدین حسین بن عالم بن ابی الحسن حسینی غوری هروی (سال ولادت نامعلوم در ده «گرو» از بلاد «غور»، درگذشته به سال ۷۱۸ هجری قمری در هرات) متخلص به «حسینی» و مشهور به «اَمیرْ حُسِینی» و همچنین «امیرحسینی سادات»، «امیرسیدحسینی» و ملقب به «جنید ثانی» شاعر بزرگ هرات و از مشایخ طریقت سهروردی است. منظومهٔ «گلشن راز» شیخ محمود شبستری در پاسخ سؤالاتی است که امیرحسینی در قالب ۱۵ بیت شعر در شوال سال ۷۱۷ هجری قمری فرستاده است. مثنوی «کنز الرموز» حسینی از روی نسخهٔ آماده شده به کوشش همراهان وبگاه تصوف ایرانی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر حسینی هروی
شعرهای امیر حسینی هروی
- بخش ۲۷ - در بیان شوق محبت میفرماید — شوق، شهباز محبت را پرست
- بخش ۲۹ - در بیان تجرید میفرماید — چیست تجرید، از علایق پاک شو
- بخش ۳۰ - در بیان تلوین و تمکین میفرماید — چون بیارایند بزم انس را
- بخش ۳۲ - در علم الیقین و عین الیقین میفرماید — دیده باطن اگر بینا شود
- بخش ۲۵ - در بیان توفیق و شوق احوال میفرماید — مرحبا ای شهسوار تیز گام
- بخش ۲۸ - در بیان تفرید میفرماید — مردِ فرد از نور وحدت بهره مند
- بخش ۳۱ - در بیان غیبت و حضور میفرماید — محو کن نقش خود از روی ورق
- بخش ۲۶ - در بیان محبت میفرماید — هرکه بر نطع محبت راه یافت
- بخش ۳۶ - حکایت بایزید علیه الرحمة — رهروی ناگه به نزد بایزید
- بخش ۳۳ - در بیان قید در مقام تمکین — ای اسیر خود حجاب خود توئی
- بخش ۳۵ - در بیان تجلی ذات میفرماید — چون زدود آئینه، صافی شد زشک
- بخش ۳۴ - در بیان تجلی صفات میفرماید — بند راه تو، هم از اوصاف تست
- بخش ۳۷ - در بیان سماع و کیفیت آن میفرماید — صبحدم بر کف نهادم جام عشق