جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۴۲۰ — با اشک خونین دور از تو ای ماه
• شمارهٔ ۴۲۲ — هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله
• شمارهٔ ۴۱۶ — شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته
• شمارهٔ ۴۲۱ — واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله
• شمارهٔ ۴۱۵ — ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته
• شمارهٔ ۴۱۷ — بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه
• شمارهٔ ۴۱۸ — من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه
• شمارهٔ ۴۱۹ — ابروی تو هرکه دید ای ماه
• شمارهٔ ۴۲۳ — ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله
• شمارهٔ ۴۳۰ — تا به چشم تو سرمه ره کرده
• شمارهٔ ۴۲۴ — ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله
• شمارهٔ ۴۲۵ — بی لعل تو دل درون سینه
• شمارهٔ ۴۲۷ — وقت گل ترک می و جام که چه
• شمارهٔ ۴۲۹ — چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده
• شمارهٔ ۴۲۸ — گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده
• شمارهٔ ۴۲۶ — غزال من که لبش رو به سبزی آورده
• شمارهٔ ۴۳۵ — سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه
• شمارهٔ ۴۳۶ — ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته
• شمارهٔ ۴۳۱ — رخت را مه نخوانند اهل توجیه
• شمارهٔ ۴۳۷ — خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه
• شمارهٔ ۴۳۲ — ای به خوبی رخ تو از مه به
• شمارهٔ ۴۳۴ — ای نامه ز خود به خود نوشته
• شمارهٔ ۴۳۳ — بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده
• شمارهٔ ۴۳۸ — ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته