کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۷۵۶ — میآید و چهره از عرق تر کرده
- شمارهٔ ۷۵۷ — بر خیره غرور خویش پیوست مده
- شمارهٔ ۷۵۳ — هر گه که ز جور تو من دل خسته
- شمارهٔ ۷۵۹ — اقبال تو باد دایم افزاینده
- شمارهٔ ۷۶۰ — ای داد تو بر داد و دهش پاینده
- شمارهٔ ۷۵۴ — ای بسته بکین من میان آهسته
- شمارهٔ ۷۵۸ — ای قفل زبخل بردهان افگنده
- شمارهٔ ۷۵۵ — شایستة هجر خدمتی نا کرده
- شمارهٔ ۷۶۱ — ای بر قدم از رشته ر کو پیچیده
- شمارهٔ ۷۶۳ — در کار تو صاحب نظران نظاره
- شمارهٔ ۷۶۴ — ای بر دل من غم ترا دلسوزه
- شمارهٔ ۷۶۲ — آن روی ترا هر که ز ناگه دیده
- شمارهٔ ۷۶۷ — گفتا که چو تنها شوی اندر خانه
- شمارهٔ ۷۶۶ — مستش دیدم گرفته راه خانه
- شمارهٔ ۷۶۸ — آن جام طرب شکار بر دستم نه
- شمارهٔ ۷۶۵ — ماییم به دست دل گرفتار همه
- شمارهٔ ۷۶۹ — تا چند می و ساغر و ساقی طلبی؟
- شمارهٔ ۷۷۱ — گل گرچه بنکوییست انگشت نمای
- شمارهٔ ۷۷۰ — ای از تو مرا ذخیره ناکامی بس
- شمارهٔ ۷۷۲ — ز آمد شدن تو گرچه باشم در وای
- شمارهٔ ۷۷۴ — هان ای دل حیرت زدۀ بی سر و پای
- شمارهٔ ۷۷۵ — هان ای دل هرزه گوی ناپابرجای
- شمارهٔ ۷۷۳ — گز زآنکه ترا بکشتنم باشد رای
- شمارهٔ ۷۷۶ — شد در سر کار این دل کار افزای