کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۷۸۴ — از بس که بلای دل ما می جستی
- شمارهٔ ۷۷۹ — با چشم تو گفتم ایچ دستان منمای
- شمارهٔ ۷۷۷ — با آنکه تن ضعیف من شمع آسای
- شمارهٔ ۷۸۱ — این وادی زنده‌رود خون بایستی
- شمارهٔ ۷۷۸ — در پنجه شدم با قدح مرد گرای
- شمارهٔ ۷۸۳ — جانا خبرت نیست که دی در مستی
- شمارهٔ ۷۸۰ — رشک آیدم ای دوست که هر نیم شبی
- شمارهٔ ۷۸۲ — ای دل بشبی که با غمش بنشستی
- شمارهٔ ۷۹۰ — پیوسته کنی تو از غم من شادی
- شمارهٔ ۷۹۲ — از غایت جنگجویی و فتنه گری
- شمارهٔ ۷۹۱ — گر دوش بتم تالۀ من بشنودی
- شمارهٔ ۷۸۷ — در عشق ز کام دل چه در بایستی
- شمارهٔ ۷۸۵ — امشب که نگارم از برای مستی
- شمارهٔ ۷۸۶ — مشتاق بنیستی ّ من گر هستی
- شمارهٔ ۷۸۹ — آن آب کزو بود دلم را شادی
- شمارهٔ ۷۸۸ — دردیدۀ روزگارنم بایستی
- شمارهٔ ۸۰۰ — بر شخص تو چون کرد زیان بیماری
- شمارهٔ ۷۹۴ — گر بردارم بی تو سر از بیناری
- شمارهٔ ۷۹۶ — بر رغم من ار گرفته بودی یاری
- شمارهٔ ۷۹۷ — زلفی که بدوست هر دلی را کاری
- شمارهٔ ۷۹۵ — زلف تو که دید آن بصورت ماری
- شمارهٔ ۷۹۸ — زلفی که چو روز من سیه می داری
- شمارهٔ ۷۹۹ — گر باز آیی دلم بمن باز آری
- شمارهٔ ۷۹۳ — زلف تو که چون او نبود خیره سری