کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۶۸۱ — آن غنچۀ دوشیزه نگر آبستن
- شمارهٔ ۶۸۴ — زلف که گرفت خون من در گردن
- شمارهٔ ۶۸۲ — نه بی رخت انتظار دانم کردن
- شمارهٔ ۶۸۶ — تا چند ازین غم فراوان خوردن؟
- شمارهٔ ۶۸۷ — ای کار دل از غمت روان پروردن
- شمارهٔ ۶۸۵ — سیر آمدم از غم دمادم خوردن
- شمارهٔ ۶۸۸ — در روزه چو نیست روی می نوشیدن
- شمارهٔ ۶۸۳ — ای حکم ترا نهاده سرها گردن
- شمارهٔ ۶۹۱ — ای دل کاری که نیست در خورد مکن
- شمارهٔ ۶۹۰ — در عرضگه سپاهت ای شاه ز من
- شمارهٔ ۶۸۹ — مسکین دلم از درد نهانی دیدن
- شمارهٔ ۶۹۲ — ای مهر بتاب و رحمتی بر من کم
- شمارهٔ ۶۹۳ — ای دل، بخیال یار خرسندی کن
- شمارهٔ ۶۹۴ — همواره تو این غارت دلها می کن
- شمارهٔ ۶۹۵ — ای یاد تو تسبیح زبان و لب من
- شمارهٔ ۶۹۶ — دانی که چه مدّتست ای دلبر من
- شمارهٔ ۶۹۹ — ای شادی آن عهد که بودت غم من
- شمارهٔ ۶۹۸ — شد دیده بعشق رهنمون دل من
- شمارهٔ ۶۹۷ — ای خاک درت مایۀ آرایش من
- شمارهٔ ۷۰۱ — گر رنجه کنی قدم بپرسیدن من
- شمارهٔ ۷۰۰ — ای هیچ نخورده غم بغم خوردن من
- شمارهٔ ۷۰۲ — شمعم که شدست جان من دشمن من
- شمارهٔ ۷۰۳ — من بودم دوش و یار سیمین تن من
- شمارهٔ ۷۰۴ - و قال ایضاً فیه — کی خوش بود ای جان پسندیدهٔ من