کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۷۰۷ — ای وصف تو سرمایۀ گویایی من
- شمارهٔ ۷۰۸ — ای یاد غمت مونس تنهایی من
- شمارهٔ ۷۰۹ — چون خواب نیاییم بدین چشم درون
- شمارهٔ ۷۱۱ — هر شب ز غم تو ای غمت روز افزون
- شمارهٔ ۷۰۶ — خرسند نشد یار بسر بازی من
- شمارهٔ ۷۱۰ — جانا ز پی وصال چون گشت کنون
- شمارهٔ ۷۱۲ — آن دل که نشد ز خطّت ای دوست برون
- شمارهٔ ۷۰۵ — امروز منم زبیم جان نا ایمن
- شمارهٔ ۷۱۳ — از خار چو آمد گل رنگین بیرون
- شمارهٔ ۷۱۵ — فرّاش چمن باد شمالست اکنون
- شمارهٔ ۷۱۴ — شد راز من و تو ای صنم فاش کنون
- شمارهٔ ۷۱۶ — سبحان الله ز گردش چرخ برین
- شمارهٔ ۷۱۷ — دیدی که ز ناز بودم ای ماه زمین
- شمارهٔ ۷۱۹ — آن قامت همچو سرو آزاد به بین
- شمارهٔ ۷۱۸ — گر رای تماشا کنی ای دل منشین
- شمارهٔ ۷۲۰ — در دست شه آن ساغر غمکاه ببین
- شمارهٔ ۷۲۵ — هر صبح که خندید زخندیدن او
- شمارهٔ ۷۲۲ — شاهی که فلک بلندی اندوزد از او
- شمارهٔ ۷۲۳ — آن شمع که آفت سرست افسر او
- شمارهٔ ۷۲۱ — گفتی ز برای می که کمتر خور ازین
- شمارهٔ ۷۲۸ — نه کوه گران پای بدارد با تو
- شمارهٔ ۷۲۴ — خون گشت دلم ز زخم بی مرهم او
- شمارهٔ ۷۲۷ — در ساغر می گوهر دیرینۀ او
- شمارهٔ ۷۲۶ — مشکین سر زلف یا رو نازک تن او