کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۸۰۳ — چشمت بکر شمه از سر طنازی
- شمارهٔ ۸۰۶ — در بند جهان مباش و آزاد بزی
- شمارهٔ ۸۰۵ — شادی مطلب دلا برو شاد بزی
- شمارهٔ ۸۰۴ — ای کرده رخت بماه و اختر بازی
- شمارهٔ ۸۰۸ — گرچه نکشم طمع سوی هرچیزی
- شمارهٔ ۸۰۷ — زیبد اگر از تنگدلی بگریزی
- شمارهٔ ۸۰۱ — هر لحظه به دیگر نظرم می نگری
- شمارهٔ ۸۰۲ — ای غنچه که خنده هر دم از سر گیری
- شمارهٔ ۸۱۲ — چون نیست شکر لبی که بخشد بوسی
- شمارهٔ ۸۱۳ — زین گونه که تو بدل ربایی فاشی
- شمارهٔ ۸۱۴ — با دل گفتم تو باری آخر نیکی
- شمارهٔ ۸۱۰ — ما راست دلی که نیست خالی نفسی
- شمارهٔ ۸۰۹ — هیچ افتدت ای جان که مرا برخیزی
- شمارهٔ ۸۱۱ — درجنگ ترا بیازمودیم بسی
- شمارهٔ ۸۱۵ — تا یافت دلم بزلف تو نزدیکی
- شمارهٔ ۸۱۶ — ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی
- شمارهٔ ۸۱۷ — آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی
- شمارهٔ ۸۱۸ — ای خام که عادتت بود سنگدلی
- شمارهٔ ۸۲۱ — بگذشت بمن رشک بتان چگلی
- شمارهٔ ۸۲۲ — چون حاصل کارماست بی فرجامی
- شمارهٔ ۸۲۴ — تنها ام و کاشکی تنی داشتمی
- شمارهٔ ۸۲۰ — چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
- شمارهٔ ۸۲۳ — بیهوده نهاده ایم برخود نامی
- شمارهٔ ۸۱۹ — چون نیست حدیث وصلت از زر خالی