کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۷۳۰ — در خلوت وصلت ای چو شکر لب تو
- شمارهٔ ۷۳۲ — با آنکه بهیچ سان نیم در خور تو
- شمارهٔ ۷۳۳ — تا آتش مرگ دود بر کرد از تو
- شمارهٔ ۷۳۶ — ای مقصد آمال در و درگه تو
- شمارهٔ ۷۳۱ — فخرست مرا از آن رخ فرخ تو
- شمارهٔ ۷۲۹ — هرچند که رفت آبرویم با تو
- شمارهٔ ۷۳۵ — ای رنج زمانه بهرۀ دشمن تو
- شمارهٔ ۷۳۴ — بس سر که به عشق رفت بر باد از تو
- شمارهٔ ۷۴۲ — تیغت که اجل همی بپرهیزد ازو
- شمارهٔ ۷۴۰ — شد باد مطّرا گر پیرامن سرو
- شمارهٔ ۷۴۱ — ای دل پی آرزو بسیار مرو
- شمارهٔ ۷۴۳ — کس نیست که جان بنده برهاند ازو
- شمارهٔ ۷۴۴ — داری سرعیش از در سودا درشو
- شمارهٔ ۷۳۷ — هر سال که تشریف دهی چون گل نو
- شمارهٔ ۷۳۸ — جامی که شراب ارغوانیست درو
- شمارهٔ ۷۳۹ — آن شانه که از تو هست یک موی در او
- شمارهٔ ۷۵۰ — یاران منا، چه بودتان از ناگاه
- شمارهٔ ۷۵۱ — ای قامت تو چو روز در دی کوتاه
- شمارهٔ ۷۴۸ — ای دوست اگر نیی ز حالم آگاه
- شمارهٔ ۷۴۶ — از بند سخن لبم چو بگشاد گره
- شمارهٔ ۷۴۵ — ای دل ره او می روی اوّل خون شو
- شمارهٔ ۷۴۹ — ای راه وصال تو درازی کوتاه
- شمارهٔ ۷۵۲ — بر رهگذرت بس که کنم تر سر راه
- شمارهٔ ۷۴۷ — چون دید که رکد غمزۀ خیره سته