کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۸۲۶ — گر من ز زمانه حاصلی داشتمی
- شمارهٔ ۸۳۰ — پیوسته ز بهر شهوت جسمانی
- شمارهٔ ۸۳۲ — گه می خوانی مرا و گه می رانی
- شمارهٔ ۸۲۵ — خود را سگ کویت ار نپنداشتمی
- شمارهٔ ۸۲۸ — از نور یقین ار بمثل روشنمی
- شمارهٔ ۸۲۹ — یار آمد دوش و کردمش مهمانی
- شمارهٔ ۸۲۷ — در جنگ غمت گر نه زبون آمدمی
- شمارهٔ ۸۳۱ — بی آنکه بآمدن قدم رنجانی
- شمارهٔ ۸۳۸ — هر دم زدنی بجور آهنگ کنی
- شمارهٔ ۸۳۹ — یک ذره ز آزار دلم کم نکنی
- شمارهٔ ۸۴۰ — گل رفت بدریورۀ هر انجمنی
- شمارهٔ ۸۳۴ — ای دوست مرا اگر چه دشمن دانی
- شمارهٔ ۸۳۳ — خواهی که جهان زیروز بر گردانی
- شمارهٔ ۸۳۵ — با کافر اگر جنگ به شمشیر کنی
- شمارهٔ ۸۳۶ — گاهی بخودم چو زلف گستاخ کنی
- شمارهٔ ۸۳۷ — هر لحظه زبان خود چو شمشیر کنی
- شمارهٔ ۸۴۱ — چون بر تو نباشد اعتماد سخنی
- شمارهٔ ۸۴۲ — هم بر سر آن نیی که ما را بینی
- شمارهٔ ۸۴۵ — آمد گل و بلبلی ز دنبالۀ اوی
- شمارهٔ ۸۴۳ — تیری، که چو در خود کشمت دور شوی
- شمارهٔ ۸۴۷ — هر دم ز برم رخت نوردی بروی
- شمارهٔ ۸۴۶ — خوش باش که تا نه بس ازینجا بروی
- شمارهٔ ۸۴۴ — بر خاک در تو دوش ای سلسله موی
- شمارهٔ ۸۴۸ — شخصی دارم دلی خراب اندر وی