کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۸۵۶ — مشتاق توام ، روی بمن ننمایی
- شمارهٔ ۸۵۵ — مانند گل دو رنگی ای بینایی
- شمارهٔ ۸۵۴ — ای سرو که سر بر آسمان می سایی
- شمارهٔ ۸۵۱ — دل در سر زلف تونه زان بست رهی
- شمارهٔ ۸۵۲ — دستی که بر او همی می ناب نهی
- شمارهٔ ۸۵۰ — با آنکه بکس دست بپیمان ندهی
- شمارهٔ ۸۴۹ — دی گفت مرا حدیث من کمتر گوی
- شمارهٔ ۸۵۳ — من پیرو کهن گشته ز جان فرسایی
- شمارهٔ ۸۵۸ — یک روز بکوی عاشقان بر نایی
- شمارهٔ ۸۵۹ — کی بر کنم از تو من دل ای بینایی
- شمارهٔ ۸۵۷ — گل گرچه کند دعوی شهر آرایی
- شمارهٔ ۸۶۴ — زلف تو چو بروی تو افتد گویی
- شمارهٔ ۸۶۱ — در هر عمری دمی که دمساز آیی
- شمارهٔ ۸۶۲ — گوی انگلۀ قباچه گر بگشایی
- شمارهٔ ۸۶۰ — گه خصم شوی مرا و گه یار آیی
- شمارهٔ ۸۶۳ — آگاه ز حال من سر گشته نیی
- شمارهٔ ۸۶۵ — ای بی خبر از عاشق شیدا که تویی
- شمارهٔ ۸۶۷ — ای مشک تو باری ز کجا آمده‌ای؟
- شمارهٔ ۸۶۶ — ای ترک چرا چهره برافروخته‌ای
- شمارهٔ ۳ - و قال ایضایمدحه — ای آفتاب ملک که تا دامن ابد
- شمارهٔ ۵ - وله ایضاً فیه — ایا سرفرازی که خورشید پر دل
- شمارهٔ ۴ - ایضا له یمدح الصّدر العالم نورالدّین المنشی — نوری از روزن اقبال درافتاد مرا
- شمارهٔ ۲ - و له یمدح المولی رکن الدین مسعود حین انصرافه من خوارزم و یذکر ماجری — منم اینکه گشتست ناگه مرا
- شمارهٔ ۱ - و له یمدح الامام الاعظم الصّدر السّعید الشهیّد رکن الدّین مسعود بن ساعد — تبارک الله ازین جنبش نسیم صبا