خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- غزل شمارهٔ ۳۸۸ — ماهی که مه از قفای او بینی
- غزل شمارهٔ ۳۹۱ — دلم خاک تو شد گو باش من خون می‌خورم باری
- غزل شمارهٔ ۳۹۰ — ای رخ نورپاش تو پیشه گرفته دلبری
- غزل شمارهٔ ۳۹۲ — اذا ما الطیر غنت فی‌الصباحِ
- غزل شمارهٔ ۳۸۷ — خاکم که مرا منی نیابی
- غزل شمارهٔ ۳۸۹ — داور جانی، پس این فریاد جان چون نشنوی
- غزل شمارهٔ ۳۸۵ — در عشق، فتوح چیست، دانی؟
- غزل شمارهٔ ۳۸۶ — گویم همه دل منی و جانی
- غزل شمارهٔ ۳۹۳ — تعاطی الکأس من شأن الصبوحِ
- غزل شمارهٔ ۳۹۵ — یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
- غزل شمارهٔ ۳۹۹ — دیوانه شوم چون تو پری‌وار نمایی
- غزل شمارهٔ ۳۹۷ — از روی تو فروزد شمع سرای عیسی
- غزل شمارهٔ ۳۹۴ — ما انصف ندمانی لو انکر ادمانی
- غزل شمارهٔ ۴۰۰ — لاله‌رخا! سمن‌برا! سروِ روان کیستی؟
- غزل شمارهٔ ۳۹۶ — قم بکرة و خذها با کورة الحیاتِ
- غزل شمارهٔ ۳۹۸ — چو عمر رفته تو کس را به هیچ کار نیایی
- غزل شمارهٔ ۴۰۱ — باز از نوای دلبری، سازی دگرگون می‌زنی
- شمارهٔ ۱ - در یکتاپرستی و ستایش حضرت خاتم الانبیاء — جوشن صورت برون کن در صف مردان درآ
- شمارهٔ ۲ - مطلع دوم — کار من بالا نمی‌گیرد در این شیب بلا
- شمارهٔ ۴ - در حکمت و موعظه و مدح خاتم الانبیا (ص) — سریر فقر تو را سر کشد به تاج رضا
- شمارهٔ ۷ - در مباهات و نکوهش حسودان — نیست اقلیم سخن را بهتر از من پادشا
- شمارهٔ ۵ - در نعت پیغمبر اکرم صلی‌الله علیه و آله — طفلی هنوز بستهٔ گهوارهٔ فنا
- شمارهٔ ۶ - در پند و اندرز و معراج حضرت ختمی مرتبت — ای پنج نوبه کوفته در دار ملک لا
- شمارهٔ ۳ - در پند و اندرز و مدح پیامبر بزرگوار — عروس عافیت آنگه قبول کرد مرا