خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — غم بنیاد آب و گل چه خوری
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — زین تنگنایِ وَحْشَت اگر باز رَسْتمی
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — درآ تا سیل بنشانم ز دیده
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — روی درکش ز دهر دشمن روی
- غزل شمارهٔ ۳۱۳ — ای زیر نقاب مه نموده
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — ای چشم پر خمارت دلها فگار کرده
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — ماه نو و صبح بین پیاله و باده
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — از زلف هر کجا گرهی برگشاده‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — روز دانش به ازین بایستی
- غزل شمارهٔ ۳۲۸ — کردی نخست با ما عهدی چنان که دانی
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — ای دل ای دل هلاک تن کردی
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستی
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — شوریده کرد ما را عشق پری جمالی
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — ای راحت جان‌ها به تو، آرام جان کیستی
- غزل شمارهٔ ۳۲۶ — ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستی
- غزل شمارهٔ ۳۲۷ — ای ترک دلستان ز شبستان کیستی
- غزل شمارهٔ ۳۳۲ — جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشی
- غزل شمارهٔ ۳۳۶ — باز از کرشمه زخمهٔ نو درفزوده‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۳۵ — گلی از باغ وفا آمده‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۲۹ — یکی بخرام در بستان که تا سرو روان بینی
- غزل شمارهٔ ۳۳۳ — تا بیش دلم خراب داری
- غزل شمارهٔ ۳۳۴ — تب‌ها کشم از هجر تو شب‌های جدائی
- غزل شمارهٔ ۳۳۱ — این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختی
- غزل شمارهٔ ۳۳۰ — زرهِ زلف بر قبا شکنی