خاقانی شروانی

زندگی‌نامهٔ خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.

آثار خاقانی

• خاقانی
  • دیوان اشعار

شعرهای خاقانی

• غزل شمارهٔ ۳۴۰ — تا طرف کلاه برشکستی
• غزل شمارهٔ ۳۴۳ — عالم افروز بهارا که تویی
• غزل شمارهٔ ۳۴۴ — گر زیر زلف‌بند او باد صبا جا یافتی
• غزل شمارهٔ ۳۴۱ — یا وصل تو را نشانه بایستی
• غزل شمارهٔ ۳۳۹ — آن لعل شکر خنده گر از هم بگشایی
• غزل شمارهٔ ۳۴۲ — بر دیده ره خیال بستی
• غزل شمارهٔ ۳۳۸ — چه کرده‌ام که مرا پایمال غم کردی
• غزل شمارهٔ ۳۳۷ — تا حلقه‌های زلف به هم برشکسته‌ای
• غزل شمارهٔ ۳۴۵ — چه کردم کاستین بر من فشاندی
• غزل شمارهٔ ۳۴۹ — ز بدخویی دمی خو وانکردی
• غزل شمارهٔ ۳۵۰ — کاشکی جز تو کسی داشتمی
• غزل شمارهٔ ۳۴۷ — هر زمان بر جان من باری نهی
• غزل شمارهٔ ۳۵۱ — درآ کز یک نظر جان تازه کردی
• غزل شمارهٔ ۳۵۲ — دوست داری که دوستدار کُشی
• غزل شمارهٔ ۳۴۸ — دیدی که هیچگونه مراعات من نکردی
• غزل شمارهٔ ۳۴۶ — جان از تنم برآید چون از درم درآئی
• غزل شمارهٔ ۳۵۶ — دل نداند تو را چنان که توئی
• غزل شمارهٔ ۳۵۴ — ز دلت چه داد خواهم که نه داور منی
• غزل شمارهٔ ۳۵۵ — خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی
• غزل شمارهٔ ۳۵۳ — تا لوح جفا درست کردی
• غزل شمارهٔ ۳۵۹ — به خرد راه عشق می‌پوئی
• غزل شمارهٔ ۳۵۷ — بانگ آمد از قِنینه که‌آباد بر خرابی
• غزل شمارهٔ ۳۵۸ — دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتی
• غزل شمارهٔ ۳۶۰ — خود لطف بود چندان ای جان که تو داری