خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — از عشق تو کشتهٔ شمشیر شوم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — اکنون که شب آمد برود جانانم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — در مدرسه‌ها درس غلط فهمیدیم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — افغان که ز دل برای سوز آوردم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — آن ماه به کشتی در و من در خطرم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — امروز که خورشید سمای سخنم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — چون از چشم بتان فسون ساز کنم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — مهر تو برون آستان اندازم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — بر فرق من آتش تو فشانی و دلم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — سروی است سیاه چرده آن ماه تمام
- رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — با آنکه به هیچ جرم رای آوردم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام
- رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — آزار کنی و جور فرمائی هم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — در عشق شکسته بسته دانی چونم
- رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — تو گلبن و من بلبل عشق آرایم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — دل دل طلبید از پی ره دلجویم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — چون پای غم ار ز مجلست بیرونم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — بی‌آنکه بدی به جای آن مه کردم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — کشتند مرا کز تو پراکنده شوم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — خورشیدی و نیلوفر نازنده منم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — از حلقهٔ زلف تو سر افکنده‌ترم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — چون سایه اگر باز به کنجی تازم
- رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — نونو غم آن راحت جان من دارم