خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — آهو بودی پلنگ بدساز مگرد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — صد باره وجود را فرو ریخته‌اند
- رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — ای کشته مرا لعل تو مانند بسد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — خاقانی امید بر تو بیشی نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — دندان من ار دوش لبت رنجان کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — تا چشم رهی چشم تو را چشمک داد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
- رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای از دل دردناک خاقانی شاد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — دلها همه در خدمت ابروی تواَند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — چون زاغ سر زلف تو پرواز کند
- رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — ای بت علم سیه ز شب صبح ربود
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — دُرّی که شب افروزتر از اختر بود
- رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — خاقانی را جور فلک یاد آید
- رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — رخسارهٔ عاشقان مزعفر باید
- رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — آن شب که دلم نزد تو مهمان باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — خاقانی هر شبت شبستان نرسد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — چون رایت حسن تو بر افلاک زنند
- رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — خاقانی ازین خانه و خوان غدار
- رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — چرخ استر توسن جل سبز اندر بر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — خاقانی اگر یار نماید رخسار
- رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — خاقانی را آنکه بود سلطان هنر