خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳ — ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع
- رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴ — برداشت فلک به خون خاقانی تیغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — خاقانی اسیر توست مازار و مکش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — از صحبت همدمان این دور خلاف
- رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — در عشق تو شد موی زبانم به گزاف
- رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشق
- رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — ای درد چو بی‌درد ز حالم غافل
- رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — یارت نکند به مهر تمکین ای دل
- رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — زرین چِکِنَم قدح گلین آر ای دل
- رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — از آتش عشق آب دهانم همه سال
- رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — بنمود بهار تازه رخسار ای دل
- رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — سوزی که در آسمان نگنجد دارم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — ای بدر همال قدر خورشید جمال
- رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — ز آن نوش کند زهره شراب سخنم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرام
- رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — احکام شریعت است چون شارع عام
- رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — از کوی تو ای نگار زاری بردیم
- رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — من میوهٔ خام سایه پرورد نیم
- رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — کو زهر؟ که نام دوستکانیش نهم